Udanych zajęć.
Trzeba coś zrobić z ręcznikami.
Wyraźnie napisałam, gdzie macie kłaść...
Renee Bennett.
- Źle trafiłam? - Nie, proszę się wpisać.
- Wypożycza pani buty? - Tak.
- Rozmiar? - 38.
- 38? - 37.
- Dobrze. - 40.
40.
- Podwójnie szerokie. - Jak?
- Podwójnie. - Jak przyczepa?
Mamy podwójnie szerokie buty?
Nie zwykłe, nie szersze, tylko jeszcze szersze.
Dla grubszych stóp.
Jeden instruktor to były strażak. Może on by pani pożyczył.
- Te mogą być. - Dobrze. Udanych zajęć!
Pierwszy raz?
Mój też.
- Serio? - No.
Gdzieś trzeba zacząć.
Tak.
No to trzymaj się.
Do zobaczenia.
Rany, żyjesz?
Na pewno? Chyba bolało.
Wzięłam za duże buty.
- A ty jesteś cała? - Tak.
JESTEM TAKA PIĘKNA!
AVERY LeCLAIRE GODNĄ NASTĘPCZYNIĄ?
LILY LeCLAIRE O PRZEKAZANIU PAŁECZKI
AVERY LeCLAIRE RUSZA Z NOWĄ LINIĄ
GRANT LeCLAIRE: NAJWIĘKSZE CIACHO USA?
Cześć wszystkim, mówi Jen. Mam dla was kolejny pomysł na fryzurę:
bardzo punkowy kucyk inspirowany irokezem.
Zaczynam od małego koczka na szczycie głowy.
Zaczesuję włosy i pryskam lakierem, by nabrały objętości,
a teraz nabieram nieco więcej i zaczesuję kolejną garść.
Pod koniec może wam zostać tylko parę luźnych kosmków,
więc dajcie więcej lakieru, jak ja. I fryzura gotowa!
Liczę, że wam też podoba się taki rockowo-punkowy prawie-irokez.
Jeśli tak, poproszę o kciuczek w górę i subskrypcję,
by nie ominęły was kolejne poradniki. Mówiła dla was Jen.
Witam. Szuka pani prezentu?
Nie, raczej czegoś dla siebie.
Większych rozmiarów nie ma na stanie, ale zapraszam na naszą stronę.
Przebiegł jakiś typ.
Wepchnij się i poproś.
LILY LeCLAIRE - DZIAŁ SIECIOWY DZWONEK WYSIADŁ, PUKAĆ
Mason? Nie chciałbyś trochę... pogadać?
Nie, dzięki.
Za ponuro tutaj.
Powinniśmy się cieszyć na każdy kolejny wspólny dzień.
- Bzykałem się wczoraj. - Fajnie.
- Ze sobą. - Nieważne.
Dostałaś tego maila z zarządu? Są skargi na szminkę „klefautis”.
Clafoutis?
Klientki mówią, że na żywo jest jaskrawsza.
Nie! Spójrz i powiedz, że się czymś różnią.
Patrz.
- Jestem od kodowania. - No weź, Mason!
I dlatego powinniśmy prowadzić stronę z siedziby na Piątej Alei! No nie?
Dlaczego każą nam się cisnąć w jakiejś piwnicy w Chinatown?
Bokiem mi to wyłazi! Tobie nie?
- Nie. - Spadam. Skoczę po kawę.
Prawdziwą, a nie tę lurę. Ty coś chcesz?
- „Bagetę”. - Bagietkę?
- Zjesz całą? - Pół.
Pół bagietki. Wcale nie dziwne.
Rozświetlacz robi swoje.
Świetnie wyglądasz, Viv!
Prawda? Przepięknie.
Fakt, że ładnie, ale czy dalej wyglądam jak ja?
Nie, nie jak ty. Raczej jak Selena Gomez
w tym klipie do „It Ain't Me”. Na niej się wzorowałam.
A nie kojarzę ci się z jakąś panią do towarzystwa?
Prostytutką?
- „Chodźcie no, chłopcy”. - Tak się nie mówi.
Fajnie, że pozwalają ci to wszystko wynosić.
Nie dosłownie. Nikt nie daje mi torby z upominkami. Są gwizdnięte.
To wycofany towar. Ponoć wygląda jak pigułki antykoncepcyjne.
- Rzeczywiście. - Mam takie samo pudełko.
Wielu lubi się bzykać bez zachodzenia w ciążę. Nie wiem, co w tym złego.
Spotkałam ostatnio szurniętego bobasa. Powaga.
To jest ta strona Groupie?
Nie Groupie, tylko Grouper Date. Idziesz z nami, bo musi być trójka.
Spójrz tylko! Zobacz, z kim konkurujemy.
Trzy euroazjatyckie kelnerki,
Trzy australijskie narciarki wodne,
siostry Hadid?!
Z matką?
Nie ma mowy. Za wysokie progi.
Wiesz, jak to jest, Renee. Każdego faceta kręci co innego.
Temu mojemu na pewno spodoba się to, że lubię
dokumenty kryminalne i przyjaźń między zwierzątkami.
- I dodałam ich w ciemno! - Usuń to z profilu.
Ludzie leją na profil! Nikt tego nie czyta!
Liczy się tylko zdjęcie. Cykasz fotkę, z której jesteś dumna,
bo ukryłaś drugi podbródek, syfy i cellulit,
a gdy facet cię spotyka, pęka z zawodu.
Potem robisz zdjęcie, które wiernie cię oddaje,
zaglądasz na profil i nikt go nie lubi, nie klika, nie tweetuje
ani cię nie tryka. Nawet nie chciałaś tego faceta,
ale boli cię, że to on odtrącił ciebie! Mam już tego dość!
Same ciekawe argumenty.
Dzięki, że tak nas motywujesz.
- Właśnie tego nam było trzeba. - Gońcie się.
Zróbmy sobie fajne zdjęcie!
- Dawaj! - Ja wyjdę pięknie!
Spójrz na nią!
Odpada.
Jakbyśmy się broniły.
- Słabo. - Grubo wyszłam.
A teraz jakbyś mnie bzykała.
Nie!
Dobra, bierzemy to.
Że co znowu?
Zalałem się dressingiem.
Wiem, że to nie żadne ważne biuro, ale skoro rezygnujemy
nawet z noszenia spodni, to chyba lekkie przegięcie.
Mamy kryzys. Serwer znów padł i dla odmiany nie chce ruszyć.
Zaraz!
Czyli jak wyślemy raport na 11:00? Tylko to robimy w tej durnej pracy!
Już go drukuję. I nie jest durna.
Może trochę. Zresztą za jakieś 10 sekund z niej wyjdziesz.
Myślisz, że pójdę do szefostwa?
Nie mam zamiaru. Zapomnij. Nie myłam się!
- Jak zawsze. - Jak zawsze do pracy.
Wieczorem się myję. Nie twoja sprawa! Nie idę tam!
Mam spód od kostiumu zamiast majtek
i torbę ze sklepu zamiast torebki! Nie!
Powtarzaj.
„Jestem dzielna”.
„Jestem blond”.
„Dam radę”.
„Jestem dzielna”!
„Jestem blond! I dam radę”!
- Dla Steve'a z marketingu. - Dzięki, przekażę.
To Avery LeClaire?
- No. - I znowu!
Tam idzie!
- Ale odjazd. - Co?
Siedzieć na recepcji... w samym centrum.
Właściwie, to jestem stażystką. Szukają kogoś do recepcji.
Coś ty. To wymarzona fucha!
Przekażę to do marketingu.
Dobra. To ja spadam.
Przywitajcie się proszę z moją babcią, Lily.
Weszliśmy w trzeci kwartał i znamy wyniki badań dotyczących naszej...
tańszej linii.
Musisz mówić tym tonem?
- Jakim? - Jakby to znaczyło „gorsza”.
- Ale właśnie to znaczy. - A także „przystępna”.
„Rozsądnie wyceniona”. Tak ją kojarz.
Dobrze.
Musimy nieco popracować nad naszą tańszą linią,
bo nie znamy się na tańszym segmencie rynku.
Mają nas sprzedawać nie tylko w Saksie i Bendel's,
ale i w sieciówkach Target i Kohls.
Jenn, dawaj.
Jak dowodzą badania, 74% grupy docelowej uważa nas za...
nadętych kutasów.
A zatem wychodzi na to, że...
musimy się dostosować...
To nie wielka filozofia.
Chcemy po prostu zacząć sprzedawać tańsze kosmetyki w Targecie.
Kto z was kupuje w Targecie? Ty?
- Nie. - A któraś z was?
Nie do wiary.
Ludzie twierdzą, że jesteśmy nadęci i Target to nie miejsce dla nas.
Może i słusznie. Chcę, by ludzie wchodzący do tego biura
widzieli, że u Lily LeClaire jest miejsce dla każdego.
„Musi cenić piękno”. To ja.
„I marzyć o pracy w naszej recepcji”. Też ja.
W samym centrum.
„Musi być stylowa i pewna siebie”.
Dobra... jestem, ale nie całkiem.
„Pierwsza twarz widziana w biurze to swoista twarz całej naszej linii”.
Chrzanić.
Wiem, że to wymarzona robota, ale...
Po co się zgłaszać? Nie mam szans.
Nie takiej twarzy szukają.
Wiesz co, oddzwonię.
Cześć! Renee, ta z rowerów.
Boże!
Jak twoja pochwa? I cała okolica?
Miło, że pytasz. W sumie bez niespodzianek.
- Poszła krew? - Może ciut...
Wybacz, zgubiłem się.
Gdzie znajdę płyn do naczyń?
Pewnie dziwisz się, dlaczego nie spytałem pracownicy.
- Ja tu nie pracuję. - Ale jestem dobry w szorowaniu.
Może tobie trzeba by coś wyszorować?
Rety, przypomniało mi się. Dziesiąta alejka.
Dziękuję panu.
- Może tak dałabyś mi numer i... - Wybacz, nie rozdaję go.
Ale miło było poznać.
- Wzajemnie. - Powodzenia w szorowaniu.
- Często się to zdarza? - Coś takiego?
Tak. Faceci nagle cię zaczepiają i chcą się z tobą umówić?
Tak. Ciebie na pewno też.
- Nie, ja nigdy tak nie miałam. - Nie wierzę.
Mogę o coś spytać? Byłaś kiedyś we Włoszech albo gdzieś indziej?
Wysiadłaś z samolotu i spotkałaś nagle dwóch kolesi,
którzy zaprosili cię na jacht, a ty się z nimi zabrałaś?
Na jakieś Capri? Miałaś taką niespodziewaną przygodę?
Tak, zeszłego lata. Ale to była akurat Grecja.
Wiedziałam. Wiedziałam!
Wiedziałam, że tak bywa!
Zawsze byłam ciekawa, jak to jest być tak...
na wskroś piękną.
Przeżyć coś, czego...
dostąpi tylko ktoś wyglądający jak ty.
Chociaż raz.
Wątpię, żeby tusz i samoopalacz zrobiły mnie na bóstwo.
Dlatego czekam na cud.
- Nie ma w dziesiątej. - Dziewiątej.
Pomyłka. Zaprowadzić pana?
A może tak wracaj na kasę?
Ja tu nie pracuję!
WYPOWIEDZ ŻYCZENIE
Życzenie?
Chcę być duży.
„Twe życzenie się spełni”.
Chcę być... piękna!
Siema, Soho, tu Luna!
Wszyscy gotowi?
Nie wiem, co chcecie dziś osiągnąć,
ale wiem, że cud już na was czeka!
Musicie tylko się na niego otworzyć!
Spójrzcie w lustro i wyobraźcie sobie, zmiany, o które walczycie!
Czy to przemiana duchowa? Fizyczna? A może emocjonalna?
Macie dziś spojrzeć w lustro. Nie zobaczycie tego, co zwykle.
Dziś dostrzeżecie w nim to, czego zawsze pragnęliście.
Gotowi wziąć życie za rogi, Soho?
Czy jesteście na to gotowi?!
Zmieńcie swoje ciała! Walczcie o życie!
Jesteś cała?
Białaska spadła.
Mocno się pani walnęła.
Przepraszam. Rany...
To zimny okład.
- Dzięki. - I woda.
I chustka na koszt firmy.
- Proszę. - Nie musieliście. Dziękuję.
To nie byle co.
Coś nie tak z ręką?
Mam wołać lekarza?
- Z nogami wszystko gra? - Nie!
Wcale nie. Są...
wspaniałe. O, Panie!
Wyglądam szczupło?
Jak by to powiedzieć.
Rany, pomacaj ten sześciopak! Twardy jak skała!
- Pełen. - Skała!
Zaraz. Nie...
Zaraz!
To ja?
Co?
- Rany boskie, widzisz to? - Tak?
Spójrz na mnie! Spójrz na tę żuchwę!
Zawsze o tym marzyłam, ale nie sądziłam, że na serio się stanie!
Patrz na te cycki! Na ten zadek!
Jestem...
piękna.
Dobra. Skoro wszystko gra... to ja wracam na recepcję.
Pozwu nie będzie?
Ekstra sukienka!
- Dzięki, z Targeta. - No jasne.
My to mamy fart, że w każdej szmatce nam ładnie.
Powiedzmy...
Dzięki! Szlachetność żyje i mają się dobrze!
Jimmy, chodź no!
Dla Lisy z HR-u.
Jestem Renee Bennett i ubiegam się o posadę recepcjonistki.
Nie krzycz. Obróć się powoli.
Wiem, że mnie nie poznajesz.
Ale dowiodę, że jestem twoją dobrą przyjaciółką.
- Siema, szmaty. - Jezu.
- Tylko nie krzycz. - Nikt tu nie krzyczy.
Nie wydawaj żadnych dźwięków. Dobra.
Wiem, że mnie nie poznajecie. „Kim jest ta laska i co tu robi?
Dlaczego zakrywała nam usta, gdy się darłyśmy”?
To ja, dziewczyny! Renee!
- Co jest grane? - Obróć się.
Nie wierzycie mi! Nic dziwnego. Ale dowiodę,
że jestem Renee. Powiem coś, co wiedziałaby tylko ona.
Pamiętacie, jak chciałyśmy sobie wydziarać
postaci z „Beverly Hills 90210”?
Ale potem uznałyśmy, że aktorzy mogą nam zbrzydnąć?
- I dobrze. - Skąd bym wiedziała?
Wszyscy o tym wiedzą, bo...
zdążyłam sobie zrobić Andreę Zuckerman, zanim wy scykorzyłyście.
- Wybacz, zapomniałam. - Dalej mi łyso.
Co mogę wiedzieć tylko ja?
- Masz HPV. - Jak każdy!
- Ja też. - Mówię wam, że to ja!
Renee! Nie umiem wam tego wytłumaczyć.
Wiem tylko, że Luna dotknęła mojej duszy, gdy pędziłam na rowerze,
i spełniła moje marzenie o zostaniu pięknością.
To... super.
- Tak się cieszę. - Serio?
Zaczęłaś ćwiczyć i widzę, że to już przynosi niezłe efekty.
Słyszałam dużo dobrego o rowerkach. Świetnie wyglądasz.
Świetnie? Jak Kardashianka! Z Jennerów!
Włożyłaś sobie kontakty?
Nie mam wady wzroku.
Strzelałam w ciemno. Nie trafiłam.
Nie sposób tego wytłumaczyć, bo nie ma sensu.
Rzeczywiście, nie ma.
Chcę was uspokoić. Może i zaczęłam wyglądać jak straszna szprycha,
ale wciąż jestem sobą. Waszą Renee.
- Nie ruszam się stąd. - Dobra.
Dobra? Ale ruszę się do baru i zamówię drinki.
- Ja poproszę. - Tequilę?
- No. - Skąd wiedziałam?
Bo jestem Renee!
PRALNIA
Cześć, Mason.
Wybacz, dziś też nie dam rady.
Zostanę w domu, mam zapalenie spojówek. No, ostre.
Jakbym płakała krwią.
Nie... Wiem, że to się nie rzuca na gardło, ale mam tę gorszą odmianę.
W pace wywołuje zamieszki. Jadę do lekarza.
Oby do jutra mi przeszło. Wchodzę do... metra.
116!
Pan chyba pierwszy raz. Trzeba jeszcze wziąć numerek.
Ja panu podam.
Proszę. Facet wywołuje te numery całkiem od czapy.
Takie dziwne bingo, tylko każdy przegrywa.
A pani numer?
Czyli tak to wygląda. Ot tak.
- Ale co takiego? - Bardzo cwane.
O co pani chodzi? Ja tylko spytałem o numer.
Ja mówię: „18”, a pan na to: „Nie, numer telefonu”.
- Dobre! Długo pan obmyślał ten hak? - W ogóle. To żaden hak.
Czatuje pan w pralniach na idealne laski?
Cóż... Dobra, daj telefon.
- Telefon? - To wpiszę numer.
- Pani mówi do mnie? - Teraz tchórzysz?
- Wcale nie. - Dobra, wymieńmy się.
Wpiszmy się sobie nawzajem. Będzie sprawiedliwie.
- Tak się robi? - Nie będę cię onieśmielała.
To mój.
Jestem teraz zarobiona, ale postaram się cię wcisnąć.
Jak puści więzienne zapalenie?
- Kim pani jest? - 118!
To ja.
Ten czerwony paw się nie sprał. Co to było? Sangria?
Czerwone wino czy coś? Były w tym jakieś kawałki.
- Do tego zaschło... - W porządku.
Mogę spróbować jeszcze raz, ale cudów nie ma. 119!
Nie zaglądałam na nasz profil, odkąd powstał.
- Dziś zrobimy to razem. - Słusznie.
Panie barman? Proszę parę kolejek tequili.
Wyluzuj, to kawiarnia! Wierzcie mi, będzie super.
Zaraz będzie kupa wiadomości.
NIE WIDAĆ WAS! ZERO WYŚWIETLEŃ
- Może odśwież? - Zawsze.
- Mamy zasięg? - No.
Czyli to prawda. Chłopy patrzą tylko na zdjęcia.
Coś ty! To na pewno przeze mnie.
- W sensie? - Biorę winę na siebie.
Dawna ja ciągnęła nas wszystkie w dół.
Tak mi jej żal! Aż chcę ją uściskać!
- Przecież to ty. - Zrobimy mi nowe zdjęcie i już.
Cała sesja dla nowej Renee. Może polecę w hip hop?
A może klimaty Saint Tropez? Wyobraźcie sobie mnie w bikini,
na nartach wodnych z... Lil Waynem albo Lil Bow Wowem...
- Którymś Lilem. - Chyba nie wyjdzie.
- Co takiego? - Wszystko?
Albo z jakimś Bigiem.
Medium George'em? Nie znam się. Grunt że będzie super.
Dajecie. Ostra sesja w bikini.
Tylko nie mam jachtu. Twój brat dalej ma kajak?
Wiadomość dla Renee Bennett. Proszę umówić się z Helen Grey
na rozmowę w sprawie posady recepcjonistki.
- Renee Bennett? - Tak?
To ja. Cześć.
Renee Bennett, przyszła na rozmowę.
Tu jestem!
Renee, jak mniemam? Helen Grey, dyrektorka finansowa.
A to pani prezes, Avery LeClaire.
Witaj, Renee. Proszę, rozgość się.
Bardzo dziękuję.
Świetnie wreszcie się spotkać, pani Grey.
Panią też oczywiście znam, pani LeClaire.
- Renee pracuje w dziale sieciowym. - Super.
Ale... chyba mogę gadać z wami otwarcie. Jak Gayle King.
Byłoby szkoda, gdyby taki towar zalegał w ciasnym biurze w Chinatown.
Powinni mnie raczej widzieć już na wejściu.
Zgadłam, nie?
Doceniamy twój zapał, ale nie byłabyś naszym pierwszym wyborem.
Rozumiem was.
Już pracuję w firmie, a nowa posada byłaby gorzej płatna.
- To nie ma wiele sensu. - Co pragniesz osiągnąć?
Chcę pracować... tutaj.
Na recepcji.
Większość dziewcząt chce później zostać modelkami
lub otworzyć własny sklep internetowy.
Rozumiem. I tak, mogłabym się wziąć za modelowanie. Podejmujecie ryzyko.
Czy ta dziewczyna wyjdzie stąd prosto na wybieg i już nie wróci?
Czy mogłabym tak zrobić? Na tysiąc procent.
Ale nie jestem taka.
Marzę tylko o tym, by co dzień przychodzić do tego biura
i sprawiać, by inni czuli wychodząc z windy to samo co ja.
Że warto być tylko tutaj.
Tak! Dostałam się!
Pracuję tu!
Mason, siedzisz tu? To ja, Renee.
- Pogadajmy w biurze. - Spoko, możemy tutaj.
Nadeszły zmiany, Mason. Przenoszą mnie do HQ.
Czyli do „siedziby”. Moje marzenie...
Serio, idź sobie. Bo usłyszysz plusk.
Nie łam się, dział HR już szuka kogoś na moje miejsce.
HR znaczy „zasoby ludzkie”.
Proszę, idź.
Wiem, że ci tu dobrze. Muszę lecieć.
Jeśli chciałeś mnie zabrać na randkę, to już po ptakach!
Idź stąd.
- Będę tęsknić. Zostawić otwarte? - Nie!
Kurna!
Idź do działu marketingu i baw się dobrze.
Już idzie. Jest rozkoszna.
Dzień dobry!
Chyba nie to piętro. Miałam jechać do Lily LeClaire.
To my! Witamy serdecznie!
Pewnie spodziewała się pani Angie, ale ja też panią oczaruję.
Ona dawała gościom letnią wodę, a ja - podaję ją z lodówki.
I daję do niej słomkę, więc nie trzeba się bać o szminkę.
Zabójczy odcień. Który to? „Cięta czerwień”?
Jesień 2015?
Nie znam żadnej Angie. Zdziwiłam się, gdy za progiem zobaczyłam...
ciebie.
Co nie? Nie jest pani pierwsza.
Mało kto spodziewa się, że dziewczyna może być tak ogarnięta.
- Nie o to... - Ale nie boję się pracy.
Nie polegam tylko na swoim wyglądzie. Przykładam się dzień w dzień.
Przeczytałam, że jest pani z „Rose Sheet”.
Czyli z mojego ulubionego pisma branżowego!
Dam znać, że już pani przyszła, a pani może usiąść
albo pochodzić, by nabić kroki na Fitbicie.
Mamy okrągły korytarz. Powiem, gdy będą gotowi.
- Witam w Lily LeClaire. - Dzięki...
Proszę pytać o Renee, gdyby czegokolwiek pani potrzebowała.
I kiedykolwiek!
- Lily LeClaire, mówi Renee.
- Przełączam. - Cześć, Renee.
Słyszałem, jak się przedstawiłaś. Ja do Avery.
Tylko nie sadzaj mnie obok tamtej, bo ja nie będę dla niej taki miły.
Dzięki, Boże.
- Grant LeClaire? - Tak.
O, kurde.
- Kurde! - Wyluzuj, spisałaś się.
Świetnie.
Wyczytałam w „Page Six”, że często fotografują cię
z butelką świeżo wyciskanego soku. Zgadza się?
Przyniosłam jedną na taki wypadek.
- Dzięki. - Nie ma za co, Grancie LeClaire.
Zaraz. Widziałaś mnie z taką i kupiłaś ją specjalnie dla mnie?
Widuję cię też z modelkami, ale nie weszłyby do lodóweczki.
Bałam się, że się pogniewasz, bo jestem taka wścibska.
- Kto cię zatrudnił? - Avery.
- Twoja siostra. - Wiem, kto to.
Byłoby krzywo na Dziękczynieniu.
- Nie wiem, czy obchodzicie. - Tak, obchodzimy.
- Ale obłęd. - Avery, tak?
Powinszować.
To nasza pierwsza tańsza linia. Wiele zawdzięczam babci.
Wchodzimy w kluczowy etap, jeśli chodzi o projekt opakowania.
Ale zerknijmy na próbki. To nasza mała...
Strasznie przepraszam. Strasznie.
Już odkładam. Tu jest róż...
a tu - pudełeczko.
Znajdę tylko pędzelek i puścimy to w niepamięć.
Nie ma pędzelka.
Serio?
Dziwi cię to? Powinnaś wiedzieć, że nigdy nie dodajemy pędzelków.
Jasne, że wiem. Do pudru też nie. Myślałam tylko, że w tym przypadku...
dodacie. Ale to wy się tu znacie na rzeczy.
Ja tylko dbam o zaplecze i ładnie wyglądam.
Chętnie poznamy twoje zdanie.
To logiczne, że zamożniejsze klientki mają już własne, droższe pędzelki.
Ale przeciętne dziewczyny...
nakładają róż w wozie, w drodze do swojej marnej roboty.
Wkurzą się, gdy wyjdzie, że wydały 8,50 na coś, czego nie mogą użyć.
Spróbują nałożyć róż palcem i zawsze coś sknocą.
Wjadą na wybój albo się podrapią i będą wyglądały jak z „Bravehearta”.
Albo z czegoś... bardziej na czasie.
- Bardzo nam pomogłaś. - Serio?
To super.
Jakby ktoś chciał wody, po prostu dajcie znać.
Na przykład coś w stylu: „Renee, poprosimy więcej wody”.
Albo coś jak: „Pić”.
„Wody”.
Cześć, Ethan.
Wiem, że to duży stres dzwonić do nowego obiektu westchnień,
dlatego uznałam, że cię wyręczę.
Pewnie nie wiedziałeś, ile odczekać,
czy nie jestem dla ciebie za dobra i tak dalej. Ale...
chcę ci ulżyć, więc oznajmiam, że idziesz ze mną na randkę.
Ale kto mówi?
Renee, z pralni.
Nie cieszysz się?
Bałem się odmówić, bo trochę się ciebie boję.
Czym się zajmujesz?
Pracuję jako technik w CNN.
Chciałbym się wybić i zostać kamerzystą,
ale w tej branży są same chłopy.
Co?
Tylko dziewczyny na to narzekają.
Słusznie. Ale miałem na myśli inny gatunek chłopa.
Tatuaże, prawko kategorii C...
- Ubzdurałeś to sobie. - Mówią mi „Cipan”.
Od twojego imienia? Cwane.
Cipan-Ethan. Rzeczywiście!
Cipan-Ethan.
Myślałem, że to coś gorszego.
Też byłam kiedyś w twojej skórze.
Siedziałam w malutkim, ciasnym biurze.
Nawet nie marzyłam o pracy na Piątej Alei.
A teraz spójrz na mnie. Jestem recepcjonistką.
Pierwszy raz mówię to na głos.
Recepcjonistka Renee.
To był mój hot dog. Zjadłaś oba.
Konkurs bikini! Idziemy!
Na pewno chciałaś przyjść tutaj? Za rogiem jest wieczór z sambą.
Tam idziemy później!
No... A nie lepiej już?
- Tu są wolne miejsca. - Na pewno?
- Już zaczynają. - Wiesz...
Nie przeszkadza mi, że chcesz tu usiąść i patrzeć na...
- Prawie gołe kobiety. - I przepiękne.
- Co robisz? - Improwizuję, nie mam kostiumu.
To nawet lepszy strój. Jestem w nieładzie i widać mi tyłek.
- Startujesz w konkursie? - No!
- Nie! - Jest 500 dolców nagrody!
Pewnie trzeba się było zapisać.
Do tego ten nieprzepisowy strój... Serio, chodźmy na sambę.
Już wiem, o co chodzi. Nie chcesz, by się na mnie gapili.
Jesteś taki kochany.
Ale spokojna głowa. Przyszłam tu z tobą.
Z tobą przyszłam i z tobą wyjdę.
Ale musisz mi ciut pomóc.
Lepiej mi w klapkach, czy bez? Tak jest bez.
A tak - z. Zrobić się na hipiskę, czy...
Szczerze mówiąc, wątpię, żeby to coś zmieniło.
Lepiej nie łaź po tej ohydnej wykładzinie.
Dobra. Trzymaj kciuki.
Dam radę.
Boję się.
Witam na urządzanym dwa razy do roku konkursie piękności w bikini!
Walniemy z grubej rury! Zapraszamy nasze dziewczyny!
Oto Lacy Jay, ubiegająca się właśnie o certyfikat monterki klimatyzacji.
Płomienna i chłodna zarazem!
Na sali może i nie ma lekarza,
ale jest asystentka dentysty imieniem Tiffany!
Patrzcie no!
Bardzo ładnie!
Za chwilę zrobi się gorąco! Przed wami Vanessa!
W sumie zwiedziła aż 11 naszych stanów! Brawa dla Vanessy!
I rzutem na taśmę...
Oby wyglądała lepiej, niż bazgrze, bo ledwie to rozczytałem.
Proszę o brawa dla... Renee Bennett?
Ty w sprawie posady, czy... startujesz w konkursie?
- Daj mikrofon. - Masz.
Cześć wszystkim! Jestem Renee, zgodnie z reklamą!
Renee przybyła tu z Long Island
i pracuje na recepcji. Zazdro?
Lubi oglądać, jak ludzie próbują dusić swoje łzy
w programach takich jak „Łowcy staroci” i „Dragons' Den”!
I nie wstydzi się oddawać towarów w zamian za rabat!
Wykopali ją z aż dwóch koncertów New Kids on the Block,
bo za mocno się poryczała!
Przez Joeya!
Dajesz!
Wszystkie jesteście bardzo spoko, ale nie przyszłam się zaprzyjaźnić.
DJ, muza.
Już czas... podliczyć głosy.
Gotowi?
Tegoroczny konkurs piękności w bikini wygrywa...
Lacy Jay z New Jersey!
Pokaż się jeszcze raz! Pięknie.
Zaraz wyjdzie, Romeo.
Nie wiedziałem, że macie tu garderobę. Macie?
Raczej klinikę odwykową. Ta Renee to twoja babka?
Na razie - znajoma. Jesteśmy na pierwszej randce.
To nie przesłuchanie. Ale nieważne. Ta damulka!
Dała czadu! Jest ekstra. Niczego jej nie brakuje.
Tak, zauważyłem. Pierwszy raz widziałem coś takiego.
Ta, co wygrała, to moja chrześnica. Pewnie, że jest ładniejsza.
Ale pomyśl: jest chłodna noc i złapałeś gumę.
Lepiej, byś był ze swoją.
Twoja mogłaby kogoś sprać. Takie lubię.
Piątka! Powodzenia wieczorem!
Było super!
Zamoczyłam cię, wybacz.
- To chyba woda, nie? - No. Tak myślę.
Szkoda, że się nie udało. Starałaś się.
Fakt, nie udało. Poszło nawet lepiej.
- Co? - Dwa drinki i przystawka gratis!
Na to liczyłem: na nagrodę pocieszenia.
Chcę krewetki za tego hot doga.
- Było jeść, nie gadać. - Nie jesteś zła?
Nie, wcale.
Za dużo w tym polityki.
Więcej nie powiem, bo w sumie nie wnikałam, ale...
Konkurs pewnie był ustawiony.
Na moje oko wygrałam. Publika oszalała. I wiesz co?
Wiem, że dobrze wyglądam. Nie musi mi tego mówić tłum pijaków.
Chcę być tobą, gdy dorosnę.
Wygrałabyś. To ściema.
Dzięki. Ale coś mi się należy.
To nie moje piwo. Tylko tam stało.
Renee?
Czułam, że ktoś je mięso. Mogę cię o coś spytać?
Miałaś świetne uwagi odnośnie tańszej linii.
Oczywiście. Chętnie pomogę.
Babcia przyjdzie sprawdzić ofertę, którą wysyłamy do zarządu Targeta.
Chcę, żeby wszystko było jak trzeba.
Super, jasne.
Mam świetny pomysł.
Jak wiesz, przy stoiskach w droższych sklepach siedzą specjalistki,
które uczą klientki się malować. Pomyślałam, że moglibyśmy też
wysyłać je do Targetów, gdy będzie największy ruch.
- No... - Nie zgadzasz się?
Bez przesady...
Powiedz mi, jeśli tak, bo zaraz zwariuję!
Koleżanki mówiły mi...
że te specjalistki tak naprawdę je zniechęcają.
Czują na sobie wzrok tych kobiet pięknych jak z obrazka.
Tym bardziej wstydzisz się swoich pryszczy i niesymetrycznej twarzy.
Znaczy - one się wstydzą.
Właśnie dlatego wolą robić zakupy w dużych anonimowych marketach.
Bo wszędzie indziej ktoś stoi obok...
i sprawia, że tracą wiarę w siebie. Jakby tylko marnowały czas.
Jestem tępą szmatą!
Skąd! Jesteś wspaniała.
Tak chciałabym być tobą.
To przez głos.
Głos?
Co nie tak z twoim głosem? Ja nic nie słyszę.
- Nieco wysoki, ale... - Gadam jak debilka.
Ale mam dyplom z Wharton.
Pracowałam w Sądzie Najwyższym. Próbowałam wszystkiego. Logopedów...
Właściwie tylko logopedów. Ale nic nie poradzili.
Cieszę się, że jest tu ktoś taki jak ty.
Taki jak ja?
Kto zna tamtą klientelę. Kto umie do niej przemówić.
- Zapraszam cię na kolację. - Kolację?
- Rety! - Możesz przyjść z chłopakiem...
dziewczyną...
Nieważne, jak się przedstawia. Ale może przyjść.
Właściwie jest ktoś, kogo mogłabym zaprosić.
I uważa się za faceta.
Ma mocną kobiecą stronę, ale to jakby...
- Jego urok. Zobaczysz. - Dobrze.
- Hej! - Idziemy zjeść?
- Tak, umieram z głodu. - To chodźmy.
- Też zgłodniałem. - Skąd idziesz?
Byłem niedaleko. Nic nie robiłem.
- Spociłeś się. - Bo ćwiczyłem. Ale jestem umyty.
Byłeś na zumbie?
Tak to się nazywa? Nie zwróciłem uwagi.
No, zumba. Taki aerobik...
dla kobiet. Babska rzecz.
- Powaga? - Tak!
Aerobik i tyle.
Wolę ćwiczyć z dziewczynami, niż z mięśniakami na siłowni.
No jasne. Jesteś z tych, co podrywają laski na ćwiczeniach.
Gwarantuję ci, że wcale nie z tych.
- Serio? - Raczej z tych, co...
siedzą obok dziewczyny całe liceum i boją się do niej zagadać,
a potem dziesięć lat obserwują jej profil, licząc, że przyjdzie sama
na bal absolwentów. Jeśli nie... w porządku.
- Życzysz jej dobrze? - Tak.
- Wcale tak nie było. To hipoteza. - Brzmi wiarygodnie.
- Znaczy... - Chodź.
- Pożałowałem, gdy zacząłem. - Jak ma na imię ta hipoteza?
Rachel.
Pozwalam zjeść jedno winogrono.
Gdzie poznawałeś dziewczyny, z którymi chodziłeś?
Cóż...
Szczerze mówiąc, rzadko chadzam na randki.
A to dziwne.
Bo ja też. Naprawdę.
Chcesz mnie pocieszyć.
Wyglądam i sprawiam wrażenie, jakbym była doświadczona, ale...
w sumie... miałam trzech facetów.
- Serio? - I jeden chodził wtedy z drugą.
Po paru miesiącach tamta nagle dzwoni i mówi: „Jestem jego dziewczyną”.
„Nie, bo ja”!
Ale bym się poryczał. Ty ryczałaś?
- Jasne że tak! - Nie mów.
Po co o to spytałem? To takie niemęskie!
To twoje koleżanki z zajęć? Zagadamy?
Ja ćwiczę tylko pod dachem. Na dworze bym nie mógł.
- Jak się nazywa ten ruch? - „Gwiazdka”.
Taki mały podskok.
Nietypowy z ciebie facet, Ethanie.
- Zacznę czytać „Maxima”. - Tylko nie „Maxima”.
- Jesteś idealny. - Wcale nie.
Ale... moim zdaniem ty jesteś.
- Spadaj, Cipan. - Serio mówię.
Jesteś sobą.
To fajne. Tyle.
Nie! Mów dalej.
Wielu ludzi myli się co do siebie.
Upatrują sobie jakąś złą cechę i mają na jej punkcie obsesję,
przez co umyka im to, co czyni ich... wspaniałymi.
Ty wiesz, kim jesteś i masz gdzieś, co świat o tobie myśli.
Ty... też jesteś sobą.
Nie masz pojęcia, kim jesteś, ale się z tym nie kryjesz.
Jesteś mi bardzo...
Nie wiem. Bliski.
Całujemy się?
Chciałem się tylko przysunąć jak najbliżej...
i powiedzieć...
- Że... - Masz dziewczynę?
Że z chęcią cię pocałuję.
- Daj mi chwilkę. - Jasne, nie śpiesz się.
Pomyślałam, że docenisz małą zapowiedź.
Chyba nie wiesz, co to znaczy „mała”. Jesteś całkiem goła.
Co za wstyd.
- Mam się zakryć? - Nie.
Nie?
Dobra.
- Idziesz? - Tak.
Cześć.
Miło, że wpadłeś.
Co?
Chcę, żebyś mnie widział.
Jasne. Ja też bardzo chcę.
Ale nie byłem pewien... czy ty chcesz widzieć mnie.
Tak, ja też.
Przeglądasz się?
Tak.
Ale ekstra.
- Cały czas było super. - No nie?
- Mój ulubiony fragment. - Idealnie.
Podobał mi się „cały czas”.
Świetnie prowadziłaś, gdy przeszłaś na górę.
Dzięki. A ty ładnie nadążasz.
- Starałem się. - Słyszysz?
Lodziarz jedzie? Tak brzmi.
A nie, karetka.
Stoisz goła w oknie! Wszyscy na dole cię widzą!
Proszę bardzo!
- To dobra dzielnica. - Jak...
- Jak ty to robisz? - Co?
Skąd w tobie tyle pewności siebie?
- Nie zawsze tak było. - A od kiedy?
Odkąd naprawdę uwierzyłam, że...
że jeśli się postaram, spełnię swoje marzenia.
I tak się stało.
To już lodziarz!
Zaprowadzę państwa na prywatną salę.
Prywatną?
Pewnie ściągnęła całą firmę. Tylko dlatego tu jestem.
Bardzo mała ta twoja firma.
Jak się poznaliście?
Tak się składa, że... w pralni.
Zwymiotowałam sangrią na sweter.
- Romantycznie. - Czysta magia.
Opowiadałam właśnie babci, na jakie świetne pomysły wpadłyśmy.
- No... - Świetne.
Takie świetne.
- Tylko tak dalej, Avery. - Spokojnie, kochanie.
Avery zaprosiła cię, byś poparła jej plan na całą linię.
Jest wspaniała. Wciąż nie wierzę, że mogłam z nią pracować.
Raju, to Hidden Valley?
- Najlepszy dressing. - Mój ulubiony!
W szkole jadłam go łyżkami! Znaczy - piłam duszkiem.
KFC używa tej samej marki, ale nikt nie wie, bo przelewają go
do tych swoich woreczków. Wziąć parę dla pani, gdy tam będę?
Dawno nikt nie był dla mnie tak miły.
Bardzo przepadam za zbieraniem podróżnych przypraw.
- Te małe ketchupiki! - Albo tabasco! Ja wysiadam!
Jak mówiłam, to dzięki Renee udało nam się zmienić wizerunek linii.
Jaki zatem jest?
Gdy luksusowe marki tworzą tańsze linie, źle się za to zabierają.
Produkty dalej są drogie, a powinny być...
- Funkcjonalne. - Praktyczne.
Te kobiety dobrze wiedzą, kim są. Łowią okazje i są z tego dumne.
Avery żyło się dobrze i nie może... znaleźć z nimi wspólnego języka.
Proszę, leć z nami do Bostonu.
Jasne, że poleci.
- Jasne? - Jasne.
- Nie pamiętasz? - Pierwsze słyszę.
Na pewno o tym rozmawiałyśmy.
Na pewno nie. Tego bym nie zapomniała!
Wszystkim bym się pochwaliła!
Masz coś w oku?
Błagam, po prostu się zgódź.
Nim ta sztuczna rzęsa zaklei jej ślepia.
Wybrałabyś się z nami do Bostonu?
No jasne, babciu! Pewnie, że polecę!
Czy papież fajda w Bostonie?
- Mówiły, że będą tutaj. - Po co biegniemy?
To jakaś ekskluzywna impreza ze sławnymi ludźmi.
Cześć. My na imprezę.
Że co proszę?
Trzy dziewczyny na imprezę.
Spoko, trafimy. Dzięki.
Miał nas zaprowadzić do wejścia i tyle.
Nie czaję. Patrzcie! Teraz prowadzi tamte!
Pozerki nie wiedzą, co tracą.
- Miałyście włożyć szpilki. - Jasne, ale mnie nie wolno.
- Jeśli chcemy być wpuszczane... - Nam jakoś nie zależy.
- Tobie nagle tak? - Jenn!
Witam pana.
Poproszę wszystkiego po jednym. Dziękuję.
Dobre i złe wieści.
Dobra jest taka, że mnie wpuszczą, zła - że was nie.
Dlatego oczywiście zostaję tutaj. Wolę siedzieć z wami,
a nie z jakimiś siksami, które ledwie znam.
Chyba że według was mam iść.
- Idź! - Na pewno?
Dzięki, dziewczyny!
Wszystko wam jutro opowiem. Smacznego.
To tu?
I wyszło, że mogę jeść, co zechcę, i dalej tak wyglądać.
Wiwat moje geny!
Ale fart!
Zaraz przyjdą.
Lily LeClaire, mówi Renee.
- Dzień dobry... - Sekundkę. Też lubię cię słuchać.
East Coast Escrow jest na pierwszym piętrze.
Sunęłaby się pani ciut? Witamy w Lily LeClaire!
- Ma pani odjazdową torebkę. - Dzięki!
Jesteś! Cześć!
Dzięki, że jednak przyszłaś.
Coś ty! To nasza pierwsza randka we trójkę!
- Wiem, ale Ethan... - Chcę tu być.
Będę idealną skrzydłową. Sprawię, by patrzyli na ciebie.
Taki mamy plan. Dobra?
Masz tu...
Siema! Jestem Renee.
Miło was poznać, chłopaki.
- O czym gadacie? - Skąd jesteś?
Nie ze mną te numery.
Skup całą tę energię... o, tutaj.
Może nie na twarzy. Ale między nami nic nie zajdzie.
Ładny szalik, Lyle.
Naprawdę? Nie przesadziłem z nim?
Ręcznie wyplatany? Pracuję trochę na krośnie.
Szalika nie umiem, ale raz zrobiłam indiańską sakwę na zioła.
Siostra studiuje włókiennictwo w sieci...
Opowiem ci pewną ciekawostkę o Viv.
Wyrzucili ją z ósmej klasy, bo pokazała wszystkim zderzaki!
- Każdy rozrabiał. - Pogadaj z Jane.
Ubrała się jak stary dziad, ale to nic nie znaczy.
Gdy zdejmuje te ciuchy, to diablica. Widzę, że jesteście niewyżyci.
Chyba skoczymy po dolewkę. Zaraz wracamy.
- A ja zostanę... - Nie, też idziesz.
Co ty wyrabiasz?
Powaga? Chcę wam pomóc!
Zapewnić wam sukces. Więcej seksapilu.
Seksapil to podstawa. Potem będą się z wami nudzić.
Jesteśmy nudne?
Od początku. Mamy się dobrze bawić, jasne?
Ja celuję w shoty.
Chcecie shoty? Wariaci!
Cześć, jak leci? Sześć kolejek Fireballa.
Facet dostał fioła. Gapi się?
Nie.
Zawsze tańcujemy we trójkę!
- Wypnij się! Nie do mnie. - Nie rób tak z nią!
Mogę tutaj?
Wzięłam co nieco, bo boję się latania.
Super.
Co za obłęd. Zaraz chyba zeświruję.
Jeśli wszystko się uda, będziemy tak latały częściej.
W sensie? Wypady na Malediwy?
Raczej do Akron albo Milwaukee, bo tam mamy fabryki.
Myślałam nad czym innym, ale też fajnie.
I dostaniesz nowy tytuł. Pasuje ci „wiceprezeska tańszej linii”?
Dobra! Nowy tytuł? Wiceprezeska tańszej linii?
Dostanę wysokie biurko, czy to przegięcie?
Zresztą wyglądałabym jak konsultantka.
Nie siądziesz bliżej stołu? Nie chcę wszystkiego zeżreć.
Pogadajmy o prezentacji. Mam ją na tablecie.
Mogę się podłączyć przez Bluetooth albo po kablu...
- Będzie dobrze. - Już milczę.
- Widziała mnie? - Avery?
Nie, ale ma na to całą godzinę.
Gdy już polecimy, po ptakach.
- Nie wiedziałam, że lecisz. - Tylko na mecz.
- Super. - Jesteś mile zaskoczona?
- Że lecisz? - Tak.
Ja też.
Dzień dobry, mówi państwa kapitan. Rejs zajmie 35 minut.
Mamy przejrzyste niebo. Życzę miłego i spokojnego lotu.
W istocie chcemy powiedzieć swojej klientce: „Tak.
Nasze produkty są teraz tańsze i łatwiejsze w aplikacji”.
Ale naprawdę...
Ale tak naprawdę uczyniliśmy je lepszymi.
Lepszymi... dla niej.
Ponieważ... ją kochamy.
Do widzenia!
- Cześć. - Hej.
Dali mi pokój obok.
- Ale... obłęd. - Mogę wejść zadzwonić?
Super, dzięki.
Telefon masz... tam.
Dzień dobry. Poproszę pstrąga tęczowego, tylko bez sałatki.
I do tego tartaletkę z porem i kurkami.
Paluszki z mozzarellą? Z mozzarellą.
Nie lubię, ale mogę zjeść dla towarzystwa.
I dwie porcje paluszków z mozzarellą.
Dziękuję.
Nie mogłeś od siebie...?
Avery nie pokryła mi dodatkowej obsługi.
Nie śmiej się. Gdybym wiedział, że tak będzie...
wziąłbym pokój z tobą.
Jasne...
Urocze te warkoczyki.
Mało kto tak chodzi.
- Mam dwa. - Wiem, widziałem.
- Ładne. - Dzięki.
Dali ci duży apartament.
- Dwa razy większy od mojego! - I od mojego mieszkania.
A łóżko jakie ogromne!
- To... mój opatrunek. - Przełożę.
Muszę iść do twojej siostry, by omówić prezentację.
Pójdę, jak przyniosą.
Ale się przygotowałaś na jutro.
Pewnie ich oczarujesz, jak zawsze.
- Jestem czarująca? - Nie udawaj.
Oczarowałaś siostrę, babkę...
mnie...
- Co? - Wskakuj.
Nie wiem, jak to zrobiłaś, ale...
sprawiłaś, że zgraja przemądrzałych kobiet
wstała i zwróciła na ciebie uwagę.
Na to, co myślisz i kim jesteś.
- Ja? - Tak.
Mnie nawet obsługi nie pokryją.
Ale... ciebie też dostrzega wiele kobiet.
Może. Ale to zasługa rodzinnej fortuny.
- Tak myślę. - Nie.
- Albo nie. - Nie.
Sęk w tym, że nigdy nie wiadomo.
- Fakt. - Z wyjątkiem ciebie.
Z tobą to akurat jasne.
- Że chcę cię orżnąć? - Co do centa.
- Mokro mi. - Słucham?
Mam... biegunkę.
Właśnie. Musisz już iść, bo właśnie mi pociekło.
I nie chcę, żebyś... to oglądał.
Kim jesteś?
No kim?
Przynieśli jedzenie, idę!
O, kurna.
Renee? Wszystko gra?
Jasne, świetnie.
Miałam się tu spotkać z Avery LeClaire. Jestem spóźniona.
- Widziałeś ją? - Krew ci leci z głowy.
No, i bardzo boli. A ty co tu robisz?
Mam zrobić na jutro prezentację dla Targeta.
Poznałeś mnie? Od razu wiedziałeś, że to ja?
- Tak, nawet z tą krwią. - Czułam, że jest inaczej.
Oby nie puściło.
Nie!
Skończyło się!
Spojrzałam w lustro, spytałam: „Kim jesteś”
i walnęłam się w głowę. Tak zdjęłam zaklęcie.
I puściło!
Wiedziałam, że nie wytrzyma! Dlaczego miałoby?!
Jesteś taka durna, Renee!
Co ci jest?
Znów jestem sobą!
Przekaż to proszę Avery.
To wszystkie materiały na prezentację. Będzie się bała, ale da radę.
- A ty nie możesz? - Chciałabym.
- Powiedz, że nie mogłam. - Dobrze.
Pasażerowie lotu 1116 do Nowego Jorku proszeni są do wejścia C-17.
Nie...
Zrobiłam wszystko, jak mówiłaś, ale...
nie brzmiało to wiarygodnie.
Urządzamy teraz wielką imprezę z okazji premiery nowej linii.
Potrzebujemy cię! Zadzwoń!
Jesteś!
O, szlag. Halo?
Wszystko gra? Co się stało?
Plecy...
- Mi wysiadły. - Teraz?
Nie...
W... samolocie.
Kiepsko. Może do ciebie wpadnę?
Nie.
Robią... dezynsekcję.
To tym bardziej nie powinnaś tam siedzieć i się truć. Zabiorę cię.
Nie, chcę zostać i przypilnować ekipy.
By nie wytłukli paru mrówek, które lubię.
No i kiepsko dziś wyglądam.
W to nie uwierzę. Zawsze ci ładnie.
To może wyskoczymy dokądś w sobotę? Chyba zdąży ci przejść.
Tak.
- Dobra. Tęsknię. - Ja też.
Ale widzę, że wstałaś. Już cię nie bolą?
- Nie. - Wydawało mi się...
Właśnie, wydawało. Leżę dalej.
Masz tylko gumę, kochanie? Chodź.
Zaraz.
Ją puszczasz, a mnie nie? Też tu stoję.
Mam tylko ciastka. To dlatego, że jest taka ładna?
- Nie zwróciłem uwagi. - Jasne.
Pewnie każda przedymana dwudziestka zostawia ci takie ciastka.
Nie należą ci się! Lecą tylko na twoją kasę.
Masz za swoje.
- Cześć, kochanie. - Hej. Znalazłem miłorząb.
Bardzo przepraszam.
Nie wiedziałam, że jesteście razem. To piękne.
Dwaj piękni starsi biali panowie.
Dzięki.
Wiem, puściło.
Kupiłam ci ciasteczka. W czekoladzie.
Schlałaś się.
Tu jest kotek na safari.
Pewnie myślisz, że możesz wpadać, kiedy chcesz,
bo twoje frajerskie koleżanki tylko siedzą w domu,
ale idziemy do escape roomu.
Typki z Groupera! Siema, typki!
- Nie mów tak. - Gdzie masz szalik?
Też chcę iść dać się zamknąć za pieniądze.
Dziś nie jestem w nastroju na obciach ani poniżanie. Odpada.
Nie chcecie, bo znów jestem nieładna.
Kogo obchodzi, jak wyglądasz?
Przyjaźniłyśmy się z tobą, bo byłaś wesoła, zabawna...
i życzliwa. A potem nie wiem, co się stało.
Już ci mówię.
Moje marzenia się spełniły, a potem prysnęły!
Czy ty słyszysz, co mówisz? marzyłaś o tym, by być piękną?
To żałosne!
My lałyśmy na to, jak wyglądasz.
Chcę, żeby znowu było jak dawniej.
- Mogłybyśmy do tego wrócić? - Nie.
Zaraz wychodzimy.
- Nie możemy iść wszyscy? - Nie.
- Albo bez chłopaków? - Mowy nie ma.
Dobra, rozumiem.
Mam komórkę, jakby się wam odwidziało.
Kolacja o 20. Nie spóźnij się! Tęsknię, ślicznotko.
Przepraszam.
Czego ja się boję? I tak mnie nie pozna.
Siedzę w pracy! Nie obrażę się, jak pójdziesz.
Jesteś sama?
Nie.
Właściwie tak.
Ale... czekam na chłopaka.
Jasne... Oczywiście.
To może tak...
napijemy się razem, nim przyjdzie?
Nie powinnam.
Czemu nie?
Zabijmy trochę czasu. Ty czekasz na chłopaka, ja - na dziewczynę.
Dziewczynę?
Jest twoją dziewczyną?
Tak powiedziałem.
To chyba nie kłopot?
Skąd. Pewnie cię uwielbia.
Ale... jaka jest?
Ta twoja dziewczyna?
Jest... całkiem niesamowita.
Zabawna, bystra...
To najpiękniejsza kobieta świata.
Nie wiem, jakim cudem trafiłem na kogoś takiego, ale trafiłem.
Nie mogę.
Wybacz, ale dziś nie dam rady.
- Nie mogę tak dalej. - Ale z czym?
Z naszą dwójką. Wybacz, ale nie mogę.
Dobra, zaczekaj.
Wybacz, jeśli cię spłoszyłem. Myślałem, że to zabawa.
Bo się bawiliśmy. Ale nie o to chodzi.
Ja...
nie wiem, co powiedzieć.
To koniec.
Czekaj, nie róbmy tego przez telefon. Powiedz, gdzie jesteś.
- Pogadajmy. - Nie!
- Nie możemy! - Bo?
Nie możesz mnie więcej widzieć.
- Oszukiwałam cię. - I tyle?
Chyba... należy mi się coś więcej.
Należy ci się ktoś o wiele lepszy ode mnie.
Przykro mi.
Przepraszam.
- To ja. - Wiem.
Chcę wsiąść na rowerek 34.
Żeby odtworzyć sytuację z tamtych zajęć.
Lepiej niech jej pani nie odtwarza.
Nic mi nie będzie. Zależy mi na tym.
Pobudka, Soho! Gotowi?
Nadszedł wasz czas! Uruchomcie swoje tułowie i miednice!
- Wyznaczcie sobie na dziś cel! - Mam go!
Jeśli wasz cel to zmiana, ona już tu jest!
- Podobnie jak cuda! - Tak jest!
Dziś ujrzycie osobę, którą zawsze chcieliście być!
Zmieńcie podejście! Zmieńcie ciało! Zmieńcie swoje życie!
- Jesteście gotowi?! - Tak!
Jedziemy! 3, 2, 1, start!
Cześć.
Wszystko gra?
Tak, przepraszam.
Ciężko znoszę rozstanie.
Faceci bywają wredni, gdy z kimś zrywają.
I gdy okazuje się, że ty też coś czujesz.
Czekaj.
Przesłyszałam się? Brzmi, jakby to on zerwał z tobą.
Ktoś powiedział ci, że już nie chce cię więcej widzieć?
Że nie chce z tobą więcej sypiać? Ktoś ci dał kosza?
- Weź tak nie mów. - Wybacz.
Myślałam, że taka osoba nie ma z tym problemów.
Bo co? Ze względu na moje ciało?
Twoje ciało i... całą głowę.
Mamy tyle samo żeber?
Wygrałaś w totka. Gdzie chowasz swoje narządy?
Mam kompleksy. Miło usłyszeć coś takiego.
Cicho siedź! Co?
Serio, mam niską samoocenę.
Zaraz cię walnę w ten tępy dziób.
Właśnie przez takie gadanie...
Przez to mam kompleksy. Naprawdę czuję się tępa.
Wybacz. Twoje rozstanie w jakiś sposób mnie pocieszyło.
Mnie jakoś też.
Lepiej mi. Ale...
muszę lecieć na spotkanie do Lily LeClaire.
Lily LeClaire? Po co?
Modeluję do nowej linii.
Do tańszej linii? Ciebie wzięli?
Dobra, to pa!
Będzie dobrze. To palant.
Dobry.
Dzień dobry. Już 15:00.
- Co przyniosłaś? - Konkretniej?
Jakie paczki? Jest coś do mnie?
Nie, są puste. Dostałabym wodę? Na dole po prawej.
Dzięki. Podawaj je ze słomką i chusteczką.
Nie gniewam się. To ma coś wspólnego z tańszą linią?
Tak, wybierają jej twarz.
Szlag!
Planują całą wielką premierę.
Nie mogli wziąć kogoś, kto wygląda, jakby sam to kupował?
Kogoś jak ty?
No. Tak!
Właśnie kogoś takiego.
Cześć, Viv. Wszędzie was szukałam.
Chciałam was przeprosić za to, jaka byłam.
Tak mi głupio. Przekaż też Jane.
A poza tym...
chciałabym się spotkać w piątek.
Jesteście mi potrzebne.
Mówi Renee.
- Spóźnimy się! - Mam pod górkę!
To tu! Właź.
- Zamknij! - Zamykam! Nie drzyj się!
Udawaj, że tu pracujesz.
Nie mogą mnie wylać. Nie wrócę do ciotki. Przezywa mnie i chleje.
Było mi się żalić w robocie! To fajny temat!
Wyluzuj, dobra?
Dobry wieczór.
Dzięki za przybycie.
Bardzo miło was widzieć.
To bardzo ważny wieczór dla całej marki,
dla was i dla mnie. Gdy babcia założyła tę firmę...
bardzo dawno temu, bo w roku 1200...
miała przy sobie tylko tysiąc dolarów.
Jak mówiłam, to było dawno.
I była inflacja, więc teraz miałaby więcej.
To nie część imprezy.
Jest tu może jakiś technik?
Ktoś, kto znałby się na... technice?
Tępa szmato!
Liczyłam, że pęknie.
Cześć. Nazywam się Renee.
Możecie mnie pamiętać taką.
Olśniewającą i pozbawioną wad. Idealną.
Ale to wcale nie ja. Taka jestem naprawdę.
Że co?
Wiem, są jak dwie różne kobiety.
Jednak obie to ja. Zaraz to do was dotrze.
Czułam się doceniona w tej branży tylko wtedy, gdy wyglądałam tak.
- Wariatka. - Gdy byłam...
Nie było cudu?
To ja!
Jedna i druga są mną.
Osiągnęłam to jako ja?
Jako małe dziewczynki...
wszystkie jesteśmy pewne siebie.
Mamy tłuste brzuszki...
tańczymy, bawimy się, wyciągamy sobie majtki...
Ale wkrótce zaczynamy w siebie wątpić.
Słyszymy coś niemiłego na placu zabaw i dorastamy.
Wątpimy w siebie coraz mocniej, aż... tracimy całą tę pewność siebie.
Cała wiara, którą miałyśmy, w końcu nas opuszcza.
A gdybyśmy tak nie myślały?
Gdybyśmy były silniejsze?
No nie? A gdyby nie obchodził nas nasz wygląd?
Albo nasz głos?
Gdyby wiara z dawnych lat nigdy nie odeszła?
Gdybyśmy tak, słysząc, że nie jesteśmy dość chude lub dość ładne,
miały dość siły, by stwierdzić, że jesteśmy nawet lepsze?
Ja na przykład jestem sobą!
Sobą!
I jestem dumna!
Jeśli zechcecie się spotkać ze mną i moją paczką...
z moimi wspaniałymi przyjaciółkami...
wszyscy jesteście mile widziani.
Mason, dawaj.
Prawdziwe kobiety.
Jak wspaniale być kimś takim!
Prawdziwą, zdrową, silną, wesołą, wdechową babką!
Nowa linia nie zmieni waszego życia. To zależy od was.
I wierzcie mi, to wykonalne.
Linia powstała dla każdej, która jest gotowa w siebie uwierzyć.
Jesteście piękne!
Wy jesteście prawdziwą twarzą tej linii!
Wszystkie stanowimy twarz Lily LeClaire!
Dajesz, Renee!
Miałaś nosa.
Strasznie dziwna mowa.
Ale bardzo skuteczna.
- Dzięki. - Firma ma terapeutę, wiesz?
Nie wylatuję?
Lecę do koleżanek.
Avery, zarząd oszalał!
Bądźmy szczere. To zasługa Renee.
Kochanie. Renee nie znalazłaby się tu, gdyby nie ty.
My też nie.
Ethan.
Cześć, to ja. Renee.
Pewnie nie chcesz mnie teraz widzieć, ale wysłuchaj mnie.
Tak cię przepraszam za tamten wieczór.
Pewnie nie uwierzysz, ale wcale nie chodziło o to, co do ciebie czuję.
Tylko o to, jak postrzegałam siebie.
I...
Zabrzmię jak wariatka.
Myślałam, że widziałeś we mnie najpiękniejszą kobietę świata.
Naprawdę uważam, że nią jesteś.
Ale tylko to wydłubię. Nie mogłem patrzeć, jak się męczysz.
Widziałeś?! Macie kamerę?
Widziałeś mnie?
Od początku.
Siema, Soho!
Gotowi wziąć życie za rogi?
Nie wiem, co chcecie dziś osiągnąć, ale cud już tu jest!
Musicie tylko się na niego otworzyć!
Spójrzcie w lustro i wyobraźcie sobie, zmiany, o które walczycie!
Czy to przemiana duchowa? Fizyczna? A może emocjonalna?
Zmieńcie swoje życie! Zmieńcie swoje ciało!
JESTEM TAKA PIĘKNA!